Kadzidła, kadzielnice i trybularze

Historia kadzidła

Kadzidło (z łąc. Incendere – palić) to substancje zapachowe naturalnego pochodzenia, które wydziela pachnący, aromatyczny dym podczas spalania. Pierwsze kadzidła stosowano już najprawdopodobniej w starożytnym Egipcie. U Greków i Rzymian kadzidło było używane podczas składania ofiar bogom. Była to też znana metoda dezynfekcji, a okadzanie mieszkania chorego miało pomóc mu wrócić do zdrowia.

W Starym Testamencie mówi się o kadzidle, które ma być symbolem uwielbienia Boga. Okadzanie było czynnością zarezerwowana tylko dla kapłanów, którzy dokonywali tych czynności w ściśle określony sposób. Użycie kadzidła podczas obrzędów religijnych miało także na celu przebłaganie Boga.

Zdecydowanie bardziej bliska nam jest historia kadziła opisana w Nowym Testamencie. Jest to bowiem dar, jaki złożyli Trzej Mędrcy nowo narodzonemu Jezusowi. W tej sytuacji, kadzidło miało być wyrazem uznania Boskiego pochodzenia Chrystusa.

Na pamiątkę tego wydarzenia, podczas Święta Trzech Króli w domach spala się kadziło. Z kolei w kościele jest ono używane podczas uroczystych Mszy świętych i nabożeństw.

Kadzidło kościelne, inaczej także kadzidło świątynne, to najczęściej mieszanki Olibanum, czyli żywicy pozyskiwanej z drzew rosnących na półpustyniach i obrzeżach pustyń Afryki i Półwyspu Indyjskiego.

Naczynie w liturgii służące do kadzenia to kadzielnica kościelna, zwana także trybularzem. Składa się ona z metalowej puszki z przymocowanymi łańcuszkami. Wewnątrz puszki znajduje się specjalny pojemnik, do którego wkłada się rozpalony węgielek, a następnie posypuje kadzidłem. W ten sposób z trybularza wydziela się aromatyczny zapach kadzidła.