Święto Ofiarowania Pańskiego – czyli Matki Boskiej Gromnicznej

2 lutego, czyli 40 dni po Bożym Narodzeniu, w Kościele Katolickim obchodzone jest święto Ofiarowania Pańskiego – mające upamiętniać ofiarowanie Jezusa w świątyni Jerozolimskiej. Pamiątkę tego wydarzenia chrześcijanie obchodzili już w IV w., a dokładną datę 2 lutego wyznaczono 100 lat później.

Jednak wielu, zwłaszcza polskim katolikom dzień 2 lutego znany jest jako Święto Matki Boskiej Gromnicznej i ma charakter typowo maryjny.

Na Mszy święci się świece (tzw. gromnice), których nazwa wzięła się od gromów. Zapalone w czasie burzy miały chronić domostwo przed uderzeniem pioruna. Maryję zaś postrzegano, jako tę, która łamie strzały bożego gniewu i jest w stanie uchronić nas przed różnymi niebezpieczeństwami.

Dawne gromnice wykonywane były z pszczelego wosku, przystrajano je również, w zależności od regionu. Po poświeceniu, zapalone gromnice starano się donieść z kościoła do domu. Następnie gospodarz błogosławił nią całe gospodarstwo, prosząco ochronę przez nieszczęściami.

Tradycja przynoszenia do kościoła gromnicy i jej święcenia pozostała do dziś. Niektórzy nadal zapalają tę świecę przy osobie umierającej, by wypraszać dobra i spokojną śmierć.

Obecnie, poza gromnicami z pszczelego wosku, znajdziemy także gromnice nowoczesne, w dwóch kolorach – żółtym i białym. Część z nich przyozdobiona jest wizerunkiem Matki Boskiej, inne są całkowicie gładkie, bez jakichkolwiek dodatków.

Dla bezpieczeństwa, do gromnicy można dokupić okapnik, dzięki któremu na dłonie czy ubranie nie będzie skapywał gorący wosk.